به گزارش خبرگزاری حوزه، حجت الاسلام و المسلمین قربانی مقدم به پرسش و پاسخی پیرامون «چگونه پیش از حمله نظامی، هویت غیرنظامی زیرساختها در رسانهها زیر سؤال میرود؟» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
توجیه حملات نظامی همیشه با دفاع مستقیم از آنها اتفاق نمیافتد. گاهی رسانهها پیش از حمله، با ایجاد ارتباط میان زیرساختهای غیرنظامی و فعالیتهای نظامی، زمینه پذیرش تخریب آنها را در افکار عمومی فراهم میکنند.
ماجرای مدرسه شجره طیبه میناب نمونه قابل تأملی از این سازوکار است. درست چند روز قبل از حمله به مدرسه میناب بود که برخی صفحات اینستاگرامی از جمله صفحه علی کریمی، تصویر ساختگی از وجود لانچر در یک مدرسه منتشر شد.
حالا گزارش نیویورکتایمز درباره سدهای ایران، بار دیگر این مسئله را مطرح کرده؛ گزارشی که با مرتبط کردن برخی پروژههای آبی به تأسیسات نظامی و موشکی، فرضیهای را مطرح میکند که هنوز شواهد مشخص و قطعی برای اثبات آن ارائه نشده است.
این شیوه روایتسازی چند پیامد دارد:
امنیتیسازی: مدرسه، سد یا نیروگاه از یک زیرساخت عمومی به مکانی مشکوک تبدیل میشود.
ابهامسازی: احتمال و گمانهزنی بهتدریج جای سند و مدرک را میگیرد.
انتقال مسئولیت: بهجای بررسی ضرورت و قانونی بودن حمله، توجه افکار عمومی به کاربری احتمالی مکان هدف منتقل میشود.
عادیسازی خشونت: مخاطب بهتدریج تخریب زیرساختهای غیرنظامی را پیامدی قابل انتظار از جنگ تصور میکند.
مسئله فقط انتشار خبر جعلی نیست؛ گاهی اطلاعات ناقص و فرضیههای اثباتنشده، با قاببندی خاص رسانهای کنار هم قرار میگیرند تا برداشت مخاطب از ماهیت یک مکان تغییر کند.
به بیان دیگر، گاهی پیش از آنکه یک زیرساخت در میدان جنگ هدف قرار بگیرد، هویت غیرنظامی آن در میدان رسانهای زیر سؤال میرود.










نظر شما